O mojej regularności nie będę się już rozpisywać, bo to szkoda czasu. Po moim ostatnim wpisie napiszę coś innego. U mnie jest jak na sinusoidzie — emocje biorą górę, są dni, kiedy jest bardzo źle. Szczególnie źle nastrajają mnie święta, bo widzę, jak wszystko i wszyscy stają się obojętni. No ale tak jest i nic tego nie zmieni. Jedyne, co mogę zrobić, to zrozumieć własne emocje i nauczyć się z nimi funkcjonować oraz nad nimi pracować.
Jednym ze sposobów, które od zawsze mnie ratowały, była muzyka. Dawała mi niesamowite ukojenie dla duszy — pomagała odnaleźć w sobie spokój i wrócić do siebie.
I w taki oto sposób znalazłam się na koncercie. Dlaczego właśnie ten artysta — Kortez? Cholernie zdolny człowiek. To już mój kolejny jego koncert i zawsze wychodzę z łzami w oczach, z poczuciem, że nie jestem tak dziwna, jak bywam oceniana. Że jest wiele podobnie wrażliwych osób, które przeżywają podobne, a czasem dużo cięższe historie.
Cały zespół to mieszanka ludzi o niezwykłych zdolnościach muzycznych — trąbka, gitara, fortepian. Najbardziej jednak urzeka mnie saksofon. Nie wiem, co ten instrument ma w sobie, ale wywołuje we mnie ogromne wzruszenie — jego dźwięk sprawia, że rozpada się we mnie wszystko na milion kawałków.
Fortepian to z kolei jak przeniesienie do innej galaktyki. Lubię jego brzmienie, a ten artysta ma niesamowitą umiejętność operowania dźwiękami, które zostają w głowie. Słowo też ma opanowane do perfekcji — oczywiście to moja subiektywna ocena, ale do mnie trafia bezbłędnie.
Czasem tak jest, że słuchasz kogoś i masz wrażenie, że „to jest to” — że chcesz poznać historię tego człowieka. Miałam taki okres z Depeche Mode i u mnie właśnie tak to wyglądało — był czas, kiedy słuchałam ich bardzo intensywnie. Z czasem jednak wiele się zmieniło, bo zaczęłam szukać czegoś innego, nowego.
Do tego oprawa wizualna, gra świateł — człowiek ma poczucie, że przenosi się w inny świat. Przynajmniej ja tak to odbieram. A ponieważ lubię zdjęcia (zostało mi to po Tacie), czasem opowiada mi historie ze swojego dzieciństwa, a ja wyobrażam sobie, jak to było.
Zbieram te historie gdzieś głęboko w sobie, tak jak muzykę — bo ta usłyszana na żywo jest najcenniejsza i najpiękniejsza.
Jeden z utworów, który przeżyłam głębiej. NIBY NIC.
Nocne loty, wódka w bramie, w końcu nikt nie woła.
Łajzy, półbogowie, żaden sobie już nie ufa.
Ma na myśli budę i spuszcza je z łańcucha.
Niby nic takiego, jedna noc.
Niby nic wielkiego, jedna noc.
Niby nic ważnego, jedna noc.
Niby nic, a jednak… Niby nic, a jednak…
Miasto śpi, ulic styk, jedna z klisz, świata strych.
Niby nic, jeden dzień, niby nic, a jednak…
A jednak…
Niby nic takiego, dzień jak w negatywie.
Gęsia skórka, miękki łuk Twój, ja spode łba łypię.
Gdy cię gryzę w szyję, Ty udajesz że nie boli.
Zasypiamy kiedy budzą się żurawie domy.
Niby nic takiego, jeden dzień.
Niby nic wielkiego, jeden dzień.
Niby nic ważnego, jeden dzień.
Niby nic, a jednak… Niby nic, a jednak…
Niby nic, jedna noc… Niby nic takiego.
Niby nic, jeden dzień… Niby nic a jednak…
A jednak…
Niby nic takiego, niby nic.
I niby nic wielkiego, niby nic.
Niby nic ważnego, niby nic.
Niby nic, a jednak, niby nic, a jednak.
Rozumiem to tak, że niby nic się nie zmienia, a jednak sekunda, jeden spacer, jeden dzień czy jedna myśl mogą zmienić wszystko — jak na tej sinusoidzie, o której napisałam na początku. Zostawiam Wam jej nagranie.
Ps. Mam nadzieję, że kolejny wpis będzie już o jedzeniu 🙂.
*** English below.
I won’t go on and on about my consistency anymore, as it’s a waste of time. After my last post, I’ll write about something else. My mood swings like a sine wave — my emotions get the better of me, and there are days when things are really bad. The festive season puts me in a particularly bad mood, because I see how everything and everyone becomes indifferent. But that’s just how it is, and nothing will change that. The only thing I can do is understand my own emotions and learn to cope with them and work on them.
One of the things that has always saved me has been music. It gave me incredible solace for the soul — it helped me find peace within myself and get back to my true self.
And that’s how I ended up at the concert. Why this particular artist — Kortez? A bloody talented man. This is yet another of his concerts I’ve been to, and I always leave with tears in my eyes, feeling that I’m not as strange as I’m sometimes made out to be. That there are many similarly sensitive people who go through similar, and sometimes much harder, stories.
The whole band is a mix of people with extraordinary musical talent — trumpet, guitar, piano. But it’s the saxophone that captivates me most. I don’t know what it is about this instrument, but it moves me deeply — its sound makes everything inside me shatter into a million pieces.
The piano, on the other hand, is like being transported to another galaxy. I love its sound, and this artist has an incredible ability to craft melodies that stick in your head. He’s also mastered the lyrics to perfection — of course, this is my subjective opinion, but it resonates with me flawlessly.
Sometimes it’s like that: you listen to someone and get the feeling that ‘this is it’ — that you want to know this person’s story. I went through a phase with Depeche Mode and that’s exactly how it was for me — there was a time when I listened to them very intensely. Over time, however, a lot changed, because I started looking for something different, something new.
Add to that the visual setting and the play of light — you feel as though you’re being transported to another world. At least, that’s how I see it. And because I love photography (I got that from my dad), he sometimes tells me stories from his childhood, and I imagine what it was like.
I store these stories deep inside me, just like music — because music heard live is the most precious and the most beautiful.
One of the songs that really resonated with me. NOTHING, REALLY.
Night-time flights, vodka in the gateway, and finally, no one’s calling out.
Scum, demigods, none of them trust each other anymore.
He’s thinking of the kennel and lets them off the leash.
Nothing much, just one night.
No big deal, just one night.
Nothing important, just one night.
Nothing, and yet… Nothing, and yet…
The city sleeps, streets meet, one of the clichés, the world’s attic.
Nothing, just one day, nothing, and yet…
And yet…
Nothing much, a day like a negative.
Goosebumps, the soft curve of your neck, I peer out from under my hair.
When I bite your neck, you pretend it doesn’t hurt.
We fall asleep as the cranes of the houses wake.
Seems like nothing much, just one day.
Seems like no big deal, just one day.
Seems like nothing important, just one day.
Seems like nothing, and yet… Seems like nothing, and yet…
Seems like nothing, just one night… Seems like nothing much.
Seems like nothing, just one day… Seems like nothing, and yet…
And yet…
It’s nothing really, it’s nothing.
And it’s no big deal, it’s nothing.
It’s nothing important, it’s nothing.
It’s nothing, and yet, it’s nothing, and yet.
The way I see it, nothing really changes, and yet a single second, a single walk, a single day or a single thought can change everything — just like that sine wave I mentioned at the start. I’ll leave you with a recording of it.
P.S. I hope the next post will be about food.
