Od zawsze miałam słabość do ogrodów. Pamiętam, jak z ogromnym zainteresowaniem oglądałam w telewizji programy poświęcone ogrodnictwu. Fascynowało mnie, jak każdy ma własną wizję i potrafi z pozornie zwyczajnej przestrzeni stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.
Ogród właściwie towarzyszył mi przez całe życie – w końcu wychowałam się na wsi, gdzie był nieodłącznym elementem codzienności. Z czasem pomyślałam, że nadszedł moment, aby zająć się naszym rodzinnym ogrodem i urządzić go tak, jak sama zawsze o tym marzyłam.
Chcę stworzyć miejsce, które będzie wymagało mniej pracy, a jednocześnie zachwycało swoim wyglądem i sprawiało radość każdego dnia.
Zastanawiałam się, skąd wzięła się u mnie ta miłość do ogrodów i dlaczego tak bardzo lubię – jak to się mówi „grzebać w ziemi”.
Pewnie w wielu domach wszystko zaczyna się od jednej osoby. U mnie zaczęło się od babci. Zresztą noszę jej imię – Anna. Wokół niej i dzięki niej krąży wiele rodzinnych historii. Tata na przykład często opowiada, że babcia miała całą aleję piwonii. Kiedy zaczął budowę nowego domu i musiał je wykopać, podobno przez dwa miesiące się do niego nie odzywała. Tak wielki żal miała do syna za to, że ruszył jej ukochane kwiaty.
Dlatego i w naszym ogrodzie nie mogło ich zabraknąć. Tworząc rabaty, piwonie uczyniłam ich głównym bohaterem. Bardzo je lubię. Jest w nich coś tajemniczego i dostojnego. Na początku są tylko idealnie okrągłymi pąkami – niepozornymi i zamkniętymi. Z każdym dniem powoli się otwierają, jakby stopniowo chciały zdradzić to, co skrywają w swoim wnętrzu. A kiedy w końcu rozkwitają, trudno oderwać od nich wzrok. Zresztą sami zobaczcie, jakie są urokliwe. Mam wrażenie, że trochę przypominają relacje między ludźmi. Wszystko potrzebuje czasu, by się rozwinąć, nabrać głębi i pokazać swoje prawdziwe piękno.
Druga historia związana jest z moją mamą. Bardzo lubiła goździki i zawsze marzyła o tym, żeby rosły w naszym ogrodzie. Sadziła je z ogromną cierpliwością i co roku czekała, aż zakwitną. A kiedy w końcu pokazały swoje piękno, jej już z nami nie było. Nie mogła zobaczyć, jak wspaniale się rozrosły i jakimi kolorami wypełniły ogród.
Teraz, gdy zakwitają, zrywam kilka i zawożę je mamie na grób. Wiem, jak bardzo je kochała. Czasem tylko myślę, jaka szkoda, że sama nie może już na nie spojrzeć i nacieszyć się ich widokiem. A one kwitną kolejny rok z rzędu, jakby przypominały nie tylko o sobie, ale także o niej i o jej nieobecności.
Mamy w ogrodzie wyjątkową rabatę – stworzoną trochę z tego, co każde z nas najbardziej lubi. Tata co roku sadzi aksamitki. Ja w tym roku dosadziłam orliki, bo pamiętam, jak opowiadano mi, że babcia bardzo je lubiła. I rzeczywiście są piękne – przekonajcie się sami. Choć tata stanowczo twierdzi, że wcale ich nie pamięta. Są więc mamine goździki, babcine orliki, tatowe ciemierniki i aksamitki. Każdy z nas zatrzymuje wzrok na czymś innym, ale razem tworzą rabatę pełną wspomnień, rodzinnych historii i ludzi, którzy wciąż są obecni w naszym życiu właśnie dzięki takim drobnym rzeczom.
Chciałabym znaleźć w sobie tyle cierpliwości i konsekwencji, żeby ten ogród stał się miejscem, w którym można naprawdę odpocząć, a jednocześnie nie spędzać całych dni na pracy. Ale czy to w ogóle możliwe? Każdy, kto kocha kwiaty, wie, że bez wysiłku nic samo nie wyrośnie. Ogród uczy, że piękno wymaga czasu, troski i cierpliwości.
W domu lubię otaczać się zielenią. Na zewnątrz z kolei wolę, gdy jest kolorowo, naturalnie i swojsko. To dwa zupełnie różne światy, a jednak oba dają mi spokój. W ogrodzie wszystko wydaje się prostsze. Natura rządzi się własnymi prawami – oddaje dokładnie tyle, ile w nią włożysz. I chyba właśnie za to lubię ją najbardziej.
W Warszawie mam swój mały zielony, domowy ogród. Bardzo lubię obserwować, jak moje kwiaty rosną i zmieniają się z dnia na dzień. Lubię patrzeć, jak rozkwitają, jak wymagają troski i jak odwdzięczają się za poświęcony im czas. A kiedy wyjeżdżam na dłużej, mam wrażenie, że za mną tęsknią. Uwierzcie lub nie, ale naprawdę to widać.
***
I’ve always had a passion for gardens. I remember watching gardening shows on TV, fascinated by the different ideas and visions people had. It amazed me how an ordinary space could be transformed into something truly beautiful.
Gardens have been a part of my life for as long as I can remember. After all, I grew up in the countryside, where they were a natural part of everyday life. Eventually, I decided it was time to take care of our family garden and design it the way I had always imagined.
My goal is to create a space that requires less maintenance while being even more beautiful and enjoyable—a place where we can relax and appreciate nature every day.
I’ve been wondering where this love of gardens came from and why I enjoy – as they say – getting my hands dirty so much.
I suppose in many families it all starts with one person. For me, it started with my grandmother. In fact, I’m named after her – Anna. There are many family stories centred on her and thanks to her. My dad, for example, often tells me that my grandmother had a whole avenue of peonies. When he started building a new house and had to dig them up, apparently she didn’t speak to him for two months. She was so upset with her son for disturbing her beloved flowers.
That’s why they simply had to be part of our garden too. When designing the flowerbeds, I made the peonies the centrepiece. I really do love them. There’s something mysterious and dignified about them. At first, they’re just perfectly round buds – unassuming and closed. With each passing day, they slowly open up, as if gradually revealing what they’re hiding inside. And when they finally bloom, it’s hard to take your eyes off them. Anyway, see for yourselves just how charming they are. I get the impression they’re a bit like relationships between people. Everything needs time to develop, gain depth and reveal its true beauty.
The second story is about my mum. She loved carnations and had always dreamt of having them grow in our garden. She planted them with great patience and waited every year for them to bloom. But by the time they finally revealed their beauty, she was no longer with us. She never got to see how magnificently they’d grown or how they’d filled the garden with colour.
Now, when they bloom, I pick a few and take them to Mum’s grave. I know how much she loved them. Sometimes I just think what a shame it is that she can no longer look at them herself and enjoy the sight of them. And they bloom year after year, as if to remind us not only of themselves, but also of her and her absence.
We have a special flowerbed in the garden – created partly from the plants each of us likes best. Dad plants marigolds every year. This year I added some columbines, because I remember being told that Grandma used to love them. And they really are beautiful – see for yourselves. Although Dad insists he doesn’t remember them at all. So there are Mum’s carnations, Grandma’s columbines, Dad’s hellebores and marigolds. Each of us is drawn to something different, but together they form a flowerbed full of memories, family stories and people who are still present in our lives precisely because of such little things.
I’d like to find enough patience and perseverance within myself to make this garden a place where you can truly relax, without having to spend whole days working on it. But is that even possible? Anyone who loves flowers knows that nothing will grow on its own without effort. A garden teaches us that beauty requires time, care and patience.
At home, I like to surround myself with greenery. Outdoors, on the other hand, I prefer things to be colourful, natural and homely. They’re two completely different worlds, and yet both bring me peace. In the garden, everything seems simpler. Nature follows its own rules – it gives back exactly as much as you put into it. And I think that’s what I like most about it.
In Warsaw, I have my own little green garden at home. I really enjoy watching my flowers grow and change from day to day. I like seeing them bloom, how they need looking after, and how they repay me for the time I devote to them. And when I’m away for a while, I get the feeling they miss me. Believe it or not, you can really tell.
